سلام همه دوستان اين متني که مي خوام بذارم ممکنه باعث سوء تفاهم بشه

پس من از اول توضيح مي دم

اين چند خط قسمتي از نامه يک دختر به محبوبش است

که در کتاب نامه هاي سرگردان جان کارو به چاپ رسيده

 حتما بخونيد و نظراتتون رو بگين

 اما بازم ميگم من به هيچ عنوان متن نامه رو تاييد نمي کنم

 و اين نامه نظر شخصي من نيست

مردان در چارچوب عشق به وسعت غير قابل تصوري نامردند براي اثبات کمال نامرديه مردان همين بس

 که تنها در مقابل قلب شکست خورده يک زن احساس مي کنند که مردند .

مردان تا هنگاميکه قلب زن تسليم نشده پست تر و سمج تر از يک سگ ولگرد .

عاجز تر و توسري خورده تر از زندگيه يک اسير.

 گداتر از همه گدايان سامره .

پوزه بر خاک و دست تمنا به پيش گدايي عشق مي کنند

اما تا خاطرشان از تسليم قلب زن راحت شد به يادشان مي افتد که خدا مردشان آفريده

و تازه کمال مردانگي را در نهايت نامردي جستجو مي کنند

يعني شکنجه دادن قلب و به زنجير کشيدن يک زن اسير.......

بگذریم ديشب خوابم نمي برد نشستم فکر کردن به زندگی

 که چقدر تلخه چقدر سخته و چقدر سرده  

يادمه مادربزرگ مي گفت حقيقت تلخه

راست مي گفت و اين يه واقعيت انکار ناپذيره

اما اين قانون طبيعت و بازياي روزگار واسه چيه

رفتم کتاب دکتر شريعتي رو برداشتم امیدوار بودم جوابمو بگیرم

دکتر  این جوری جوابمو داد در واقع حقيقتو گفت و حقيقت تلخه:

دنيا را بد ساخته اند

 كسي را كه دوست داري ، تورادوست نمي دارد.

كسي كه تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري

 اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند

و اين رنج است .

زندگي يعني اين....

با اینکه  دکتر جوابمو داد اما بازم قانع نشدم یعنی هرکاری می کنم دلم آروم نمی شه

واقعا سر در نمیارم  هزار نفر میآن تو زندگیت بهت اظهار علاقه می کنن اما اونی که تو دوستش داری

خیلی بی تفاوت از تو میگذره حالا اینکه خوبه بعضی وقتا هم تورو دنبال خودش می کشه

میشه مث همون آهو که می بره تا دم چشمه اما تشنه و خسته زخمی برت می گردونه

 گاهی اوقات دلم واسه خودم می سوزه که یه آدمم و به زندگی محکوم

بعضی وقتا هم از این احساس خنده ام می گیره

اما واقعا چرا اونی که تو دوستش داری دوستت نداره؟

آخه اگه معنی زندگی این باشه ترجیح می دم بمیرم چون بی انصافیه بی رحمیه

 راستی زندگی یعنی چی؟

حسابي قاطي کردم تا دمدماي صبح بيدار بودم. فکر و خيال نذاشت بخوابم.

 واسه شما هم پيش اومده بين چند راهي موندن؟ نمي دونم بايد چه کار کرد

به نظرم بريدن از همه چي بهتره

وقتي از همه چيزو همه کس ببري راحت تر تصميم مي گيري .

 از صبح تا حالا حوصله هيچ چيزو هيچ کس رو ندارم . يه ذره ساز زدم کتاب خوندم

حتي پياده روي هم تاثير نداشت.

 آخه بعضي وقتا بعضي حرفا يه خط رو دل آدم ميندازه که هيچ جوري پاک نمي شه

يا بعضي وقتا بعضي نگاه ها آدمو نابود مي کنه    < هميشه تو زندگيم از سرزنش متنفر بودم >

نشستم دم پنجره اتاق روي صندلي هميشگيم .

 فريدون فروغي داره مي خونه:{ديگه اين قوزک پام ياريه رفتن نداره......}

چه جنگيه ! منطق و عقل و عقيده از يه طرف رفيقا و نارفيقا از يه طرف نگاه هاي مردم از يه طرف چند تا

عاشق دل شکسته هم يه طرف قلبمو چندتا زخم از روزهاي نه چندان دور هم از يه طرف

 نمي دونم کدوم وري بايد برم

 اما نه يه راه ديگه هم هست  ~~ تنهايي~~

 شايد سخت باشه شايد از پا درم بياره اما ميرم چون تنها راهيه که توش احساس امنيت مي کنم .......

روي صندليه هميشگيم کنار پنجره مثل هميشه مثل هيچ کس ديگه تنها نشستم

 ابي داره مي خونه :

{حرف تنهايي قديمي اما تلخ و سينه سوز اولين وآخرين حرف حرف هر روز و هنوز تنهايي شايد يه راهه

راهيه تا بي نهايت قصه هميشه تکرار هجرتو هجرتو هجرت........ }