هم قسم

تو مگه قسم نخوردی دلمو تنها نذاری؟

▼ من پرواز کرده ام از بام های دنیا تا دام های دنیا

گفته بودم می خوام یه تغییراتی بدم
تایتل وبمو عوض کردم

این شعر کناری رو برداشتم
هرچی با خودم کلنجار رفتم قالبمو عوض کنم دلم نیومد

تصمیم دارم از این به بعد دیگه از غم

ننویسم
می خوام از روح زندگی بگم
از زیبایی هاش

از قشنگی هاش

خسته شدم بسکه ازش نالیدم

حس می کنم

خیلی بوی غم گرفتم
نمی دونم کارم درسته یا نه اما شما بهم بگین
شما بیاین کمک کنین از قشنگی های زندگی بگین
بیاین همه به هم

کمک کنیم
بیاین این اجبارو (زندگی) دوست داشته باشیم

گل های صحرایی
صبور باش صبور
آسمان گاهي ابري ست
نبايد گريست
ما مي توانيم در مقابل خزان بايستيم
مي توانيم به ابر سياه بخنديم
خزان حقير است حقير
بيا سر را بيرون کنيم از حباب شيشه اي پنجره
و خوشبختي مان را فرياد بزنيم
بيا به تاريکي شب بخنديم
خورشيد با ماست حتي اگر شب باشد
من گل هاي صحرايي را دوست مي دارم
دست باغبان گل را از شاخه خواهد چيد ـ اگر پژمرده باشد ـ
پس غمگين و پژمرده نباش
و مگذار دستي تورا از شاخه جدا کند ـ حتي دست باغبان ـ

?...هیچ کس | | † |

تو مگه قسم نخوردي
دلمو تنها نذاري
روبروم نشستي اما
از غريبه کم نداري
روبروي من نشستي
توي چشم تو ستاره
از صداي تو شنيدم
که دلت دوستم نداره
دل تو تو آسمونا
من به دنبال دل تو
تو به دنبال ستاره
من به ياد قسم تو
تو مگه قسم نخوردي
دلمو تنها نذاري
هرگز از روز جدايي
سخني به لب نياري
حالا روبروم نشستي
حرف تو فقط جدايي
تو قسم نخورده بودي
که يه دنيا بي وفايي
تو قسم نخورده بودي
روزي عشق تو ميميره
نور يک ستاره يک شب
جاي مهتاب و ميگيره